Minareden selâ sesi yükselir, acı haberini yayarlar bir gün.
Vefatını duyan dostların gelir, cenaze işlerin ayarlar bir gün.
Azrail yakanı tutunca salmaz, doktorun, ilacın faydası olmaz,
Ayakta durmaya dermanın kalmaz, sırtını yastığa dayarlar bir gün.
Ölüm döşeğinde kesilir hızın, için parçalanır, duyulmaz sızın,
Günah işledikçe oğlunla kızın, yüzünü karaya boyarlar bir gün.
Eceli geleni geriye itmez, kimseye acıyıp merhamet etmez,
Azrail gelince eli boş gitmez, o tatlı canına kıyarlar bir gün.
Neşeli evini doldurur hüzün, çeneni bağlayıp yumarlar gözün,
Odaya kapatıp örterler yüzün, bütün elbiseni soyarlar bir gün.
İmtihan içindir hayırlar, şerler, mevlidin okunur, helvanı yerler,
İsmini anınca “rahmetli” derler, ölüm haberini duyarlar bir gün.
Çürüyüp toprağa karışır cismin, dünyada hatıra kalacak resmin,
Sohbet sırasında geçince ismin, yaptığın işleri sayarlar bir gün.
Mezarın sıkarak kırar belini, zekâtsız paralar yakar elini,
Parça parça koparırlar dilini, böcekler etinle doyarlar bir gün.
Kefenler yakasız, cepsizdir niçin düşünüp dünyaya kıymeti biçin,
Cenaze namazın kıldırmak için, öndeki imama uyarlar bir gün.
Mirasın bölmeye başlar kalanlar, unuturlar seni geri kalanlar,
Vücudunu sarar karayılanlar, akrepler göğsünü oyarlar bir gün.
Mükerrem sözümde manalar vardır, ya cennet bahçesi, ya ateş nardır,
Mümine geniştir, kâfire dardır, karanlık mezara koyarlar bir gün.