Aşıka ta’n edenin irfânı yok bîgümân,
Eyleyen aşkdır onu bed nâm ü rüsvâ-yı cihan!
Aşk-ı Yûsuf çün Züleyha’nın çekib gönlün alan,
Kays’ı Leyla aşkıdır aklın alıb Mecnûn eden!
Deldiren Ferhad’a dağı aşk-ı şirindir hemân,
Bülbüle gül aşkıdır hem ettiren âh ü efgân!
Aşk dürur pervâneyi şem’a atûben yandıran,
Her kime uğrarsa aşk resmin bozar vermez aman!

Bayezid-âsâ eder aşk âşıkı kutb-u zaman;
Münkeşif olur ona mir’ât gibi kevn ü mekân!

Aşık-ı miskini aşk evvel zelil hor eder,
Varını yağma edib dil şişesin meksûr eder!
Cümle evlâd ü ıyâl ü asdıkâdan dûr eder,
Mâl ü emlak ü vatandan ayırıb mehcûr eder!
Halk-ı âlem içre Mecnûnluk ile meşhur eder,
Düşürür sevdâ-yı Leyla’ya onu ma’zûr eder!
Döndürür Mevlâya sonra gönlünü pür nûr eder,
Ol yıkılmış şehri tamir eyleyib mamur eder!

Bayezid-âsâ eder aşk âşıkı kutb-u zamân,
Münkeşif olur ona mir’ât gibi kevn ü mekân!

Her kişiye aşkı ihsân eylemez Hayy ü Ehad,
Her kula olmaz nasîb aşk, aç gözünü yâ veled!
İlmine mağrur olanı sevmeyib Hak etti red,
Sürdü İblis’i amel etmiş iken ol bî aded!
Şartı ile kulluk edib ta’b-ı keder, Lâ’ne lâyık etti onu kibr ü ucub kin ü hased!
Aşk ile Adem selâmet buldu afvetti Samed,
İtiraf-ı hâl edib erdi ona Hakdan meded!

Bayezid-âsâ eder aşk âşıkı kutb-u zamân,
Münkeşif olur ona mir’ât gibi kevn ü mekân!

Her kime kim aşk verildi, buldu dâreyn devletin,
İstemez âşık cihanın mâl ü câh-ı izzetin!
Mâsivâya iltifat etmez içen aşk şerbetin,
El çeker cümle alâyıktan olur gamdan emin!
Gece gündüz derd-i aşk ile eder âh ü enin,
Zikreder dâim Hüdâyı arzulayıp vusladın!
Kalbe komaz zikri ile hiç ucub hukud kibr ü kin,
Zakirin olur celisi Hak hemin olur Muîn!

Bayezid-âsâ eder aşk âşıkı kutb-u zamân,
Münkeşif olur ona mir’ât gibi kevn ü mekân!

Sâlikâ tut pendimi sen eyle-gil zikre devam,
Onu çok etmekle bulmuştur bulan âlî makam!
Zakiri zikreylermiş çünki Hallâk-ı Enâm,
Zikrile doğar gönülde şems-i irfân bi-t tamam!
Zikrile müzdâd olur aşk durma çalış subh ü şâm,
Cümle zikrin efdali tevhid imiş et iğtinâm!
Ol ona meşğul ki dolsun gönlüne aşk tamam,
Oldu Kuddûsî fakir uşşâk-ı Yezdâna ğulâm!

Bayezid-âsâ eder aşk âşıkı kutb-u zamân,
Münkeşif olur ona mir’ât gibi kevn ü mekân!