Derman arardım derdime derdim bana derman imiş
Bürhan arardım aslıma aslım bana bürhan imiş

Sağ u solum gözler idim dost yüzünü görsem deyu
Ben taşrada arar idim ol can içinde can imiş

Öyle sanurdum ayrıyım dost gayridir ben gayriyim
Benden görüp işideni bildim ki ol canan imiş

Savm u salât u hac ile sanma biter zâhid işin
İnsan-ı kâmil olmağa lâzım olan irfan imiş

Kanden gelir yolun senin ya kande varır menzilin
Nerden gelüp gittiğini anlamayan hayvan imiş

Mürşid gerektir bildire Hakk’ı sana hakke’l-yakîn
Mürşidi olmayanların bildikleri güman imiş

Her mürşide dil verme kim yolunu sarpa uğradır
Mürşidi kâmil olanın gayet yolu âsân imiş

Anla hemen bir sözdürür yokuş değildir düzdürür
Âlem kamu bir yüzdürür gören anı hayrân imiş

İşit Niyazî’nin sözün bir nesne örtmez Hak yüzün
Hak’dan ıyan bir nesne yok gözsüzlere pünhan imiş.