Affeder Mevlâ, siler Gaffar! diye… Suçta ısrar etme hiç; «Af var!» diye…
Kibre mağrur, bencil, azgın kullara, İsmi vardır Rabbimin Kahhar diye…
Hak mükemmel kulluk ister, eksiğe; Bir telâfî vermiş, istiğfar diye…
Mağfiret; isyân için fırsat değil, N’eylesem yetmez! deyip yalvar, diye…
Her günah, kalbinde bir iflâs iken, İşler, ahmak; Nefse bunlar kâr! diye…
Bir münafık anlatır, isyânını; Bir sinektir, üflesem kalkar! diye…
Mü’minin gönlünde cürmün zerresi, Titretir; Omzumda yük, dağlar diye…
Neymiş ergenlik? Mükellefsin oğul, Çift melek omzunda defterdar diye…
Dün, bugün derken; olur günler yarın, Kanma pis dünyâya sâdık yâr diye…
Bir defâdır ömrünün her mevsimi, Yalvarırsın; Yok mu bir tekrar?! diye…
Haccım, umrem çok! diyen gıybetçi kul, Perperîşandır batık tüccar diye…
Haktır elbet hak şefâat meltemi, Var mı bilgin, lutfa kim mazhar diye?..
Duy Nebî der: Ey kızım, hep kulluk et! Gevşemen hiç olmasın zinhar! diye…
Ağla, Tâlî, lâkin artık ekleme, Aybı örter Rabbimiz Settar! diye…