Ey birâder olma ğamnak yarının rızkı içun,
Ki ölüm vardır gece gündüz hemân ânı düşün!
Hem düşünme geçmişi, gelmez giden âdet değil,
Her ne ki verdiyse Rezzâk ve kanâat et bugün!
Ölümü çok zikreden dünyaya bakmak istemez,
Edemez avret ve oğlan hem ol âgâhı zebûn!
Fahr-i Alem, ölümü çok zikredin, demiş bize;
Dahi lezzetler yıkıcı mevt demiş ol Zü-fünûn!
Kesbi terk etmeye onu Mevlâ kılmış bize sebeb,
Et müsebbeb rızkı kesb et, ye yedir olma hazûn!
Tanrı vermiş bir sebeb her birine halkın kamu,
Kesbe sa’y eden olur fakrın hümûmundan ma’sûn!
De Hüda’dır rızkı veren etme kesbe itimad,
Rızkı Hak’dan bilmeyen bîçârenin fi’li cünûn!
Eyle tevhide devam abdestli abdestsiz dahi,
Edib istiğfârı yüz kez tevbe suyu ile yun!
Etme kullukta kesel, uyma revâfız sözüne,
Şer’a ta’zim etmeyen mülhid behâyimden dûn!
Bunu her kim ki okur, ya işitir ona Hüdâ,
Vere cennetde ni’âm kim görmemiştir hiç uyûn!
Cem’-i dînâr eylemekten kıl hazer olma harîs,
Çün kifaf miktarı nimet artığıdır nâr-ı nûn!
Eyle iksâr zikr-i mevti dâimâ Kuddûsîya,
Ki olasın hubh-ü dünyâdan emin sâfî derun!