Kâinat Sen’i bekler gözü yolda arzumun.
Gülmedi bahtına gün, Sen’den sonra mazlumun.

Nâzenin vicdanlara palazlandı karanlık,
Nemrudî alevlerde kavruluyor insanlık.

Baykuşlar üşüşüyor cebren gülistanlara,
Zulmün kanı bulaştı kardan ak fistanlara.

Asit yağmurlarınca kurşun yüklü bulutlar,
Ölüm kusuyor, yere gömülüyor umutlar.

Soldu rengi baharın, kalmadı koku gülde,
Kuzgunların iştahı kabarıyor bülbülde.

Akıl nefsin mağduru saksağan alığında,
İshak kuşları şimdi atmaca tuzağında.

Ne mutlu o vakte ki, terazide hak vardı,
Yüreklerde merhamet, sevgi mumu yanardı.

Nur taşırdı develer, güneyden kuzeylere,
Bıçak sırtı bir yolda emrolunan her yere.

Hani duru sularda yıkanan mekânların,
Gönülleri fetheden Bilâlî ezanların?

Şansına ağla zaman, yanlışlarına ağla,
Âsî duruşlarını tövbelerinle dağla.