Sana ey nûr-i dil hayrân gönüldür

Cemâlin cîmine kurbân gönüldür
O mihr-i hikmeti seyreyleyen dil
Bu dersde tâlib-i irfân gönüldür

Dil-i deryâ olan bir merd-i meydân
Eder himmeti âleme o sultân
Dutarsın emri mûcibince fermân
Bu Lokmân’dan alan dermân gönüldür

Eğer bûy-i muhabbet alsa bir cân
Yaninda hâk-veşdir dürr ü mercân
Gelür cezbe düşer câne heyecân

Hakîkatde olan kurbân gönüldür

Görünmez gözüne her dü-serâlar

Dilemez kimseden nân u nevâlar

Bulur derdinde derdine devâlar
Bu zevk ile süren devrân gönüldür

Gönül mâh-ı muzayyâdır vücûda
Gönül ile gelür LUTFÎ sücûda
Bütün âlem olur hayrân bu cûda
Bu meydânda eden devrân gönüldür