Şol dem ki mey-i aşkına parmağımı bandım.
Aşkın dolûben içime âteşlere yandım!
Pervâne gibi şem’-i cemâline demâdem,
Cân atmak için şevk ile her yana dolandım!
Sen vaslına davet beni hoş eyledin ey dost,
Ol daveti gûş eyleyib uykudan uyandım!
Vaiz beni tevbih eder ol aşk ile ammâ,
Billâhi onun zenb ü hatâ zü’münü sandım!
Mahbûbu sever âşık-ı şûrîde der imiş,
Aşk rengine ben nahnü kasemnâda boyandım!
Var pendini vâiz kendine eyle,
Tâ rûz-u elest ben dolu peymâneye kandım!
Bu ucb u gururun seni tamu’ya kor âhir,
Dersin ki ben ettim n’ideyim kendime kendim!
İblis’e dediler ki, ne cürm ile sürüldün?
Ol dedi ki, ilm ü amel izzete güvendim!
Aşıklara dahl etmez idin zevkin olaydı.
Var zühdünü sen aşka değiş dinle bu pendim!
Bin yıl amel etsen de bu aşkı bulamazsın,
Demezsen eğer aşk erine uydum inandım!
Kuddûsî’ye derlerse behey dest tehi dâmân,
Pes der ki ben ol Hazreti Gaffar’a dayandım.