Tâ ezelden eşk od’una yanar bir pervâneyim
Cân â dilden geçmişim bir terk-i ser dîvâneyim
Gâh yerim humhânedir gâh mescid ü gâh medrese
Gâh dervîş gâh molla gâh seyyid zâdeyim
Nûş edelden aşk şerâbın olmuşum hayrân ü mest
Gâh hây ü gâh hûy ü gâh cihân sultânıyım
Sofu gel bu bezme gir de gör ne vahdet bağıdır
Gâh cânan gâh cân gâh âşık-ı şeydâyım
Ne Nizâmî Oğlu’yum ne seyfiyim ne Zülfikaar
Bilmiş olun cümle gözün cismi içre ben cânım