Ayağı tozunu sürme çekelden gözüme cânım
Görünür oldu her gâhi gözüme vech-i cânânım

Niçün sevmeye cân anı ki anda buldu cânânı
Yıkıldı kal’a-ı küfrüm yapıldı dînim îmânım

Çü bildim vech- cânânı kamuda sezdim Allâh’ı
Fenâyım Hak’da billâhi ne bilim kaldı ne dânım

Ki bildim cümle Hak imiş arada gayrı yok imiş
Bi-küllî anda gark imiş ne ben varım ne irfânım

Buluşdu bir ten ü bir cân bu mülkü etdiler seyrân
Niyazî’den görünen ol ben ancak ad ile sanım