Ayağı tozunu sürme çekelden gözüme cânım
Görünür oldu her gâhı gözüme veç-hi cânânım.
Niçün sevmeye cân anı ki anda buldu cânânı,
Yıkıldı kal’a-i fikrim yapıldı dinim îmânım.
Çü bildim vech-i cânânı kamûda sezdim Allâhı,
Fenâyım Hak-ta Vallâhi ne bilim kaldı ne dânım.
Ki bildim cümle Hak imiş arada gayri yok imiş,
Bi-külli anda gark imiş ne ben vârım ne irfânım.
Buluştu bir ten-ü bir cân bu mülkü ettiler seyrân,
Niyâzî, den görünen ol ben ancak ad ile sânım.