Ey nebîler hâtemi, her kâ’inâtın evveli
Sende tekmîldir nübüvvet tahtı sensin ekmeli

Mâ’i-tîn geşt-güzârında iken Âdem nebî
Sensin ol (küntü nebiyyen) pâdişâh-ı a ‘deli

Mazharı evvel ü âhirsin ezelden tâ ebed
Matla ‘-ı esmâ’-ı Haksın ey nebîler efdali

Vâsıf-ı Adnân u Kahtân ebkem oldu cümlesi
Metn-i hüsnün şerh olunmaz ey kamunun ecmeli

Al elin bu Sa’dî-i bîçârenin yevmü’n-nüşûr
Baş açık yalın ayak oldukda halkın esfeli