Gönül hun oldu şevkinden boyandım Ya Rasûlallâh
Nasıl bilmem bu nîrana dayandım Ya Rasûlallâh
Ezel bezminde bir dinmez figandım Ya Rasûlallâh
Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh

Yanan kalbe devasın sen, bulunmaz bir şifasın sen
Muazzam bir sehasın sen, dilersen rehnümasın sen
Habîb-i Kibriyasın sen, Muhammed Mustafa’sın sen
Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh

Gül açmaz çağlayan akmaz, İlâhi nurun olmazsa
Söner âlem, nefes kalmaz, felek manzûrun olmazsa
Firak ağlar, visal ağlar, ezel mestûrun olmazsa
Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh

Erir canlar o gül bûy’i revan bahşın hevasından
Güneş titrer, yanar didarının bak ihtirasından
Perişan bir niyaz inler hayatın müntehasından
Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh

Susuz kalsam, yanan çöllerde can versem elem duymam
Yanardağlar yanar bağrımda, ummanlardan nem duymam
Alevler yağsa göklerden ve ben messeylesem duymam
Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh

Ne devlettir yumup aşkınla göz, rahında can vermek
Nasip olmaz mı sultanım haremgahında can vermek
Sönerken gözlerim asan olur âhında can vermek
Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh

Boyun büktüm, perişanım, bu derdin sende tedbîri
Lebim kavruldu ateşten döner pâyinde tezkîri
Ne dem gönlün murad eylerse taltif eyle kıtmîri
Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh