Gönül bir yerde yine durmaz oldu
Bu derdinden kimesne bilmez oldu
Düşüp bahr-ı gama hîç gülmez oldu
Gönül bir gül için bin hâra düşdü
Onulmaz derd kesilmez zâra düşdü

Figân u zârına dâd eden almaz
Belâ dâmından âzâd eden olmaz
Anı bir lahzacık şâd eden olmaz
Gönül bir gül için bin hâra düşdü
Onulmaz derd kesilmez zâra düşdü

Yanar hicriyle yârın yok mecâli
Kimesne anlayıp bilmez bil hâli
Cihânı inledir âh u melâli
Gönül bir gül için bin hâra düşdü
Onulmaz derd kesilmez zâra düşdü

Olup Mecnûn-veş âleme rüsvâ
Dem-be-dem çağırır vâveyla Leylâ
Bu âhına dayanmaz kûh u sahrâ
Gönül bir gül için bin hâra düşdü
Onulmaz derd kesilmez zâra düşdü

Hulûsî âh u zârın yâra erse
Onulmaz derdine bir çâre erse
Bu âh u nâleler gül-zâra erse
Gönül bir gül için bin hâra düşdü
Onulmaz derd kesilmez zâra düşdü