Yıllarca çekilen çileler sona ermedi, Allah Resulü Mekke’den sonra Taif’te devam eder tebliğine ve nübüvvetin 11. Yılı. Hazreti peygamber ( sav ) 51 yaşında yanında Zeyd’le Taif yolunda, Allah
Resulü tebliğine Taif’te devam eder, belki bu şehrin insanları sözden anlar, belki bir kişi bile
olsa Müslüman çıkar içlerinden.
Bu umutlarla çıktılar yola yine dağlar yine kızgın çöller geçtiler, susuzluk son haddinde, cefalar son haddinde, yeter ki İslam gelsin yeter ki Müslümanlar çoğalsın, canım kurban olsun diyordu Nebi ve gözlerini yummadan çıktılar Taif yoluna, kiminle karşılaşsa kimi görse bıkmadan İslam’ı anlatırdı.
Ne yazık ki burada da anlamadılar O’nu, yine alaylı sözler ve yine eziyetler, kimse nasiplenmedi kimse inanmadı ona, bu da yetmedi saygısızca edepsizce taşlar yağdı üstüne.
Burası Taif yağan yağmur değil kızgın taşlardı, bu taşlara maruz kalan Rasulullahtı, hazreti Zeyd siper gibi Resulullah’ın önünde, dokunmayın Allah aşkına yapmayın şanlı peygamberdir O, O Fahr-i Kâinattır, alın beni öldürün yeter ki ona ilişmeyin.
Kimse dinlemedi onu kimse aldırmadı onun feryatlarına, atılan taşlar Habib-i Kibriya’nın mübarek ayaklarını kan içinde bıraktı, âlemler kan içinde kaldı. Taif cehennem gibi, Taif sokaklarına azap yağdı, Hazreti Peygamberin yaşlı gözleri Ebu talibi arıyor, Ebu Talip olsaydı bunlar olmazdı, kimse dokunamazdı ona kimse eziyet veremezdi.
Sen ağlama Ey Nebi Ebu Talip’ten de güçlü Allah’ın var ya, sen iste şimdi tersine dönsün dünya, kaldır başını gözlerini semaya dik bak başının üstünde bir bulut, içinde Cebrail var yanında dağlar meleği, hepsi Senden haberdar hepsinde de sitem var ve en edepli şekilde Sana sesleniyorlar= Ey Nebi Taif halkının yaptıkları Rabbine malumdur, ben senin emrine verildim şimdi Sen emir buyur Ebu Kubeys dağını başlarına yıkayım Sen emret ya Resulullah iki dağı birbirine geçireyim yeter ki Sen iste ben senin emrindeyim. Bütün kâinat Resulullah’ın emrine verilmişti.
O isteseydi Taif halkı helak olurdu O isteseydi Taif yok olurdu ama o şefkat peygamberi o rahmet peygamberi istemedi bunu ve mübarek ağızlarından merhamet dolu sözler döküldü.
Hayır, Ey Cebrail yapma. Evet, bunlar zalim, bunlar gaddar, ama dilerim ki bunların neslinden, mümin insanlar doğar, öyle mümin ki yalnız Allaha tapan ve ortak koşmayan, ben bundan ümitliyim ve ben buna duacıyım ve müşriklerin hidayeti için Allaha açılan eller, Ya Rab. Bilmiyorlar bilselerdi yapmazlardı hidayet verecek olan ancak Sensin ben ancak sana tevekkül eder ancak Senden yardım dilerim, kusurlarımdan dolayı sana tövbe eder sana sığınırım.
Kan içinde kalan mübarek ayaklarla döndüler Taif’ten. Yazık ki içlerinden biri dahi imana gelmemişti. Hep alaya aldılar, hep üzdüler Nebi’yi, kan içinde kalan bir başka bir mücahid ise Zeyd bin Harise, yaş dolu gözlerle Resulullah’ın yarasını sarıyor, hep kederle hep hüzünle süren bir aylık zorlu Taif yolculuğundan geri dönüyorlar Mekke’ye ve seneler sonra Hazreti Âişe sorar= Ya Resulullah! Uhud harbinden daha kederli bir günün oldu mu? Sitemli bir cevap çıkar Peygamberin ağzından. Taif’lilerden gördüğümü, Uhud harbindeki kâfirlerden çekmedim. Ne kulun alaylı sözleri, ne de yaptıkları eziyet yıldıramazdı müminleri.
Onlar hala Allah’ın tebliğinde, onlar hala İslam’ın nöbetinde! Bir Addas dahi olsa, bir çöl bedevisi dahi olsa anlattılar İslam’ı, kimse çekilmedi bu sevdadan. Çünkü bu aşk Yüce Rahman’dan, Ebu Bekrin Sıdk-ı, Zeyd’in siper olan vücudu gibi. Herkes onun yolunda ve onun uğrunda…