En son elçi, ilk müjdeci, son şefaatçi… Ya Resulallah, seni görmedi gözlerimiz ama gören gözler anlatır bize.
İnsanlığın babası Hazreti Âdem anlatır önce. Hani Cenneti mesken edinmişlerdi Havva annemiz ile. Sayısızca nimet sunulmuştu onlara, yalnız “şu ağaca yaklaşmayın” denildi. Âdem vesveseye kapılıp o ağaca dokundu ve bir sitem yankılandı mekânsız bir mekânda. Hata yaptığını anlamıştı Hazreti Âdem. Allah’a tövbe etmek için kelimeler aradı ve senin adını gördü Cennet kapısında.
“Ya Rab” dedi Hazreti Âdem, “Adını adınla birleştirdiğin bu zatın aşkına, Cennet kapısında adını yazdığın Muhammed aşkına beni affet.” Ve hürmetine affedildi Hazreti Âdem. Duanın reddi mümkün değildi ya Resulallah, çünkü senin ismin vardı arada, çünkü senin hatırın büyüktü Allah katında.
Sen olmasaydın sultanım; Hazreti Âdem yaratılmazdı, beni Âdem olmazdı, cennetler var olmazdı.
Sen olmasaydın, Sen olmasaydın, âlemler olmazdı ya Resulallah.
Sen olmasaydın, Sen olmasaydın, âlemler olmazdı ya Resulallah.
Nice enbiyalar geldi geçti ondan sonra. Sen en son geldin dünyaya ama Senin nurun hepsinden önceydi Kalu Bela’da. Ve her Nebinin gönlünde bir arzuydun, bir dilektin aslında. Bizler kokunu duymadık ya Resulallah, o kokuyu alanlar anlatır bize.
Atan Hazreti İbrahim anlatır seni. Hani Kâbe’yi inşa etmişlerdi oğlu İsmail’le ve bu mabet devam etsin diye Seni dilemişlerdi duada. “Ey Rabbimiz” dediler, “Onlara içlerinden bir elçi gönder, Senin ayetlerini okuyacak, kitap ve hikmet öğretecek.” Senin nurun parlarken Kalu Bela’da, İbrahim ve İsmail Seni andı duada. Sen olmasaydın sultanım, İbrahim’in duası olmazdı.
Yaratılmışların en güzeli Sensin ey Nebi. Güzellikler çirkin kalır güzelliğinin yanında. Biz görmedik güzelden öte güzel cemalini. Güzelliğine hayran olan güzeller anlatır bize. Salih kardeş Hazreti Musa anlatır Seni. Tevrat’ta okumuştu eşsiz şemailini ve açıp ellerini gökyüzüne: “Allah’ım” demişti, “Beni de Muhammed ümmetinden bir ümmet eyle.” Âşık olmuştu sana Hazreti Musa. Mucizeler gösteren asası vardı; Sen olmasaydın ey Nebi, Musa’nın asası olmazdı.
Bizler Seni tanımıyorduk ya Resulallah, Seni haber veren İncil tanıtır bize. Ayet ayet okur Seni Hazreti İsa. Müjdeni aldıktan sonra havarilerinden yüz çevirip özlem duyardı Sana. “Ahmed isminde bir zat gelecek” derdi ve o da hasretle Seni beklerdi. Bir mucize verilmişti Hazreti İsa’ya; ilahi bir nefesle ölüleri diriltirdi. Sen olmasaydın Efendim, İsa’nın mucizesi olmazdı.
Yıllar yılı ağladı ondan sonra, asırlar geçti aradan ve Senden bir koku almak istiyordu cihan. Bizler geleceğini bilmiyorduk ya Resulallah; gelişini müjdeleyen rüyalar anlatır bize. Aziz annen, tertemiz annen Hazreti Âmine anlatır Seni. Hani karanlık bir geceydi Mekke’de, kâinat Âmine’ye, Âmine Sana gebeydi. Yeryüzünün sessiz çığlığı gökleri kaplamıştı ve bir geliş bekliyordu yeryüzü. Öyle bir geliş ki adımlarıyla kâinatı sarsacak, öyle bir iniş ki gökyüzünden karanlığı nurlara boğacak. Âmine’nin rüyasıydı gelişin; Sen olmasaydın sultanım, Âmine’nin rüyası olmazdı.
Kalu Bela’dan beri parlayan bu nur Senin “Levlake” sırrının mazharı Sensin. Sen olmasaydın Efendim, kâinat yaratılmazdı. Sen olmasaydın göz nurum, âlemler var olmazdı.
Sen olmasaydın, Sen olmasaydın, âlemler olmazdı ya Resulallah.
Sen olmasaydın, Sen olmasaydın, âlemler olmazdı ya Resulallah.