Hüdâvendâ, bu dolabı kuran sensin!
Bu yedi gökleri hem kaldıran sensin!
Zemini döşeyib dağları nasb eden,
Bu hayvanâta cism ü cân veren sensin!
Bu insanın nev’ini hâktan edensin halk,
Bu eşcâr ü nebâtı bitiren sensin!
Bu mülkün mûcidi hem mâlikisin hep,
Sana eşyayı tesbih ettiren sensin!
Bu cinn ü insi kulluk için eden var,

Hemin Tanrılığını bildiren sensin!
Kimini rahmetinle koyup uçmağa,

Kimin adlinle oda yandıran sensin!
Bu âlem halkını ihyâ edüben hem,

Kamusunu sonunda öldüren sensin!
Kamu mevtâyı sûr ile diriltip hem,

Yine onları mahşerde deren sensin!
Edib ru’yet umûruna bu kulların,

Kimini mahzûn kimini güldüren sensin!
İki ev eyleyib onlar için bünyâd,

İkisini onlar ile dolduran sensin!
Mukaddessin münezzehsin zulümdem çün,
Neye lâyık ise kul irgüren sensin!
Seni tevhid eder dâim bu Kuddûsî,

Onu aşk lüccesine daldıran sensin!