Bu cihâna şular ki mağrûrdur
Şöyle sanur ki bâkî ma’mûrdur

Halkı aldar bu dünye gaddârdır
Cevri bisyâr vefâsı meşrûrdur

Hâce ne fahr ider libâsıyla
Varlığından çü ‘âkıbet ‘ûrdur

Hele âhir donu kefen olısar
Tut ki bugün harîr ü samûrdur

Bu makâma konan göçer nâ-çâr
Gerçi hâkân gerçi fağfûrdur

Kime bir lokma bal müyesser ise
Der-peyince hezâr zenbûrdur

Düğünün yası şâdînin gamı var
Gündüzün sonu leyl-i deycûrdur

Sabr iderse yarın devâya irer
Bugün anlar haste rencûrdur

Bu cihânda hakîr u gam-gîn olan
Âhîretde emîr ü mesrûrdur

Her kim ol Hazret’e yakın oldu
Bu kamu mihr-i dünyeden dûrdur

Her ki oldu riyâ ile zâhid
Kamu zühdü hebâ-ı mensûrdur

Müttakîler cezâsı ‘indallah
Havz u dîdâr u cennet ü hûrdur

Tanrı dostlarının nişânı ‘ayân
Gözü nem benzi rengi asfûrdur

Göz yaşından behiştde ravza biter
Nitekim her nebâta yağmurdur

O “şarâben tahûr”u ârzu kılan
N’ider anı ki âb-ı engûrdur

‘Âşıkın zâhidin necâtına kim
‘Aşk zühdü elinde menşûrdur

Şol diriler ölücek ayılısar
Ki gice mest ü tanla mahmûrdur

Kişi var kim henüz kara gönlü
‘Anberî rengi lîki kâfûrdur

Zikri unutdu ekseri halkın
İşleri çeng ü nây u tanbûrdur

Kibri terk it ki zerre hâsılı yok
Sabrı berk it ki gizli gencûrdur

Dünyede hayr u şer ne kıldın ise
Defterinde be-külli mestûrdur

Geçdi ‘ömrün telefde gaflet ile
Aç ey gâfil gözünü bir tur dur

Arı tevbe kılur isen dâim
Sana Hakk’dan salâ vü destûrdur

Şöhret âfet durur geç Ümmî Kemâl
Dime adım şehirde meşhûrdur

‘Ârife her nefesde bir Mi’râc
Gönüle her mahalde bir Tûr’dur