Kimün ki sensin iy Kâdir kamu yollarda yoldaşı
Senün emrünile anun bezenmişdür içi taşı

Dışında devlet erkânı içinde ma‘rifet kânı
Senünle gönül vü cânı ne var gezse tagı taşı

Uzun yaşın sonı ölmek döner aglamaga gülmek
Seni bulmak seni bilmek kurutmaz tâ ebed yaşı

Seni sevmekden oldum faş oluk gibi akar çün yaş
Eger yaşarısam bin yaş ko aksun gözümün yaşı

Gözüm her dem seni gözler dilüm her dem seni söyler
Bu cân u dil seni soylar onulmaz yüregim başı

Baş oldı yüregüm senden degülsin ayru sen benden
Dükendi gitdi uş sen ben kesildi benligüm başı

Ne ben kaldum ne benlik var sensin varsun agyâr u yâr
Gören âyînede dîdâr çü sensin göremez şaşı

Seni gören girü sensin kamu alup viren sensin
Ol nakşı gösteren sensin ki sensin cümle nakkâşı

Bu cümle nakşı sen yazdun yüzünde rengi sen düzdün
Kamu yüzlerde sen yazdun kalem birle gözü kaşı

Gelün isteyelüm yâri bize lutf eyleye bâri
Bî-çâre Yûnus’un cânı fidâ dost yolına başı