Ey bu cümle kâinâtın aslını bir cân eden
Âdemi kudretle ol câna sevip cânân eden

“Alleme’l-esmâ” ile hem tâc‐ı “kerremnâ” ile
‘Arş‐ı a!’lâda melekler cem’ine sultân eden

Vech-i âdemle cihân fânûsunu tenvîr edip
Künh-i zâtına o vechi hüccet u burhân eden

Evvelin Âdem sonun Hâtem kılup bu ‘âlemin
Hâtemi mahmûd-i cennet zübde‐i insân eden

Nokta‐i pergâr‐ı ‘âlem Ahmed’in zâtın kılıp
Sırrını kutb‐ı hakîkat mazhar‐ı Rahmân eden

Enbiyâ vü evliyâ hep mazhar‐ı envâr‐ı Hakk
Mustafâ’da her şu’ûnun cem’ edip bir şân eden

İsmi resmi mahv iken bu ‘âciz ü bî‐çârenin
Nâmını Mısrî verip dillerde âd u sân eden