Nolaydı ey Keşiş Dağı n’olaydı
Senin dâim yüzün böyle güleydi

Yüzün gözün kan ağlayıp şitâdan
Biten dürlü çiçekler solmayaydı

Senin âb u havânı matlab edip
Başında her taraf yârân dolaydı

Kibirle göklere baş çekmeyeydin
Başında dürlü bârân olmayaydı

Bu Mısrî’ye aceb bu dağ ne derdi
Eğer dile gelip bir söyleyeydi