Ey bülbül-i ter-zebân-ı irfan,
Dem-beste nevâlarınla vicdan
Hem safvet-i rûh olan o âvâz
Oldukça harîm-i canda dem-sâz ,
Yâ Rab o ne feyz-i cûş ber-cûş!
Ya Rab o ne mahfil-i muazzam
Bir bezm-i fütuş açar ki vicdan
Lebriz-i safa-yı aşk olur can
Tasvir değil o zevk-i hatta
Mümkün olamaz tasavvur asla
Ey tâir-i nâz-ı sidre-pervâz ,
Kalbimde olaydın âşiyânsâz ;
Bir başka terâne gûş ederdin ,
Rûhum gibi sen de cûş ederdin.
Ya Rab o ne feyz-i cuş-bercuş
Ya Rab o ne mahfil-i muazzam
Bir bezm-i fütuş açar ki vicdan
Lebriz-i safa-yı aşk olur can
Tasvir değil o zevk-i hatta
Mümkün olamaz tasavvur asla