Şol dem ki mey-i ‘aşkına parmağımı bandım
‘Aşkın doluban içime âteşlere yandım

Pervane gibi şem’-i cemâlinle demâdem
Cân atmak içün şevk ile her yana dolandım

Sen vaslına da’vet beni hoş eyledin ey dost
Ol da’veti gûş eyleyüp uykudan uyandım

Vâ’iz beni tevbîh ider ‘aşkın ile ammâ
Billahi anın zenb ü hatâ vü zu’mu sandım

Mahbûbu sever ‘âşık-ı şûrîde dir imiş
‘Aşk rengine ben “nahnü kasemnâ”da boyandım

Var pendini vâ’iz yürü sen kendine eyle
Tâ rûz-i elest ben dolu peymâneye kandım

Bu ‘ucb u gurûrun seni tamuya kor âhir
Dirsin ki ben itdim nideyim kendime kendim

İblîs’e didiler ki ne cürm ile sürüldün
Ol didi ki ‘ilm ü ‘amel ‘izzete kıvandım

Bel’âm’a nef’ virdi mi gör ‘ilm ile ‘izzi
Kes sözünü zâhid ben o da’vâdan usandım

‘Âşıklara dahl itmez idin zevkin olaydı
Var zühdünü sen ‘aşka değiş dinle bu pendim

Bin yıl ‘amel itsen yine ‘Aşkı bulamazsın
Dimezsen eğer ‘aşk erine uydum inandım

Kuddûsî’ye dirlerse tehî dest tehî dâmân
Ol dir ki ben ol Hazret-i Gaffâr’a dayandım