Halk beni medh itseler de aldanup inanmazam
Çünki meyl-i mâsivâdan kurtulup usanmazam

Hûbların ‘aşkı oduna yanaram olsam da pîr
Gice gündüz ‘aşk-ı Mevlâ âteşine yanmazam

Uyuban nefs-i ‘adûya çok tezevvüc eyledim
Ehl-i dünyâ ile ülfet eylerem uslanmazam

Şehvetim kalmadı lâkin hubb-ı zenden geçmedim
Cümle ‘âlem hâlıkından havf idüp utanmazam

Medh-i nâsı sevmeyüp Kuddûsî-yi bîçâre dir
İtseler i’zâz cihânın halkı hep kıvanmazam