Umman damlaya muhtaç, damla ise ummâna,
Her şey bir şeye amma, insan olan îmâna…

Toprağa düşen tohum, su olmazsa yeşermez,
İçi yanmadan tandır, ham geleni pişirmez.

Çark döner renk değişir, varlık aslına döner,
Dökülür gökten yıldız, kandiller tek tek söner.

Kimin için başını taşlara çarpar sular?
Âşıklar ki aşkını gözyaşlarıyla sular.

Kurtuluş bir limana tereddütsüz varışta,
Bu gayeye yönelik nice kayık yarışta.

Ne kadar da dolansa, ışıtsa gün etrafı,
Gölgede kalır dâim insanın bir tarafı.

Görev taksim edilmiş; dil söyler, kulak duyar,
Ferman Hakk’ın buyruğu, cümlesi buna uyar.

Sûfî tesbihte döner, semâzen ekseninde,
Dönen beden arınır, dön arınsın senin de.

Neden kalem ve silgi hep yan yana duruyor?
Doğruyu ve yanlışı kim birlikte kuruyor?

İstiğfar, günahlara çekilen silgi midir?
Yoksa heybesindeki cevâhir, bilgi midir?

Haramın çekirdeği mideyi şişirmeden,
Zikre başla, dilinden tövbeyi düşürmeden.