Menzile götüren soluk izleri, Sürmeyi öğrendim, erdim huzura.

Ufkun ötesine bakan gözleri, Görmeyi öğrendim, erdim huzura.

Bin parçaya bölünmüşken yüreğim, Duâ duâ kanatlandı dileğim,

Solmasından önce gönül çiçeğim; Dermeyi öğrendim, erdim huzura.

“Başüstüne!» deyip aldım fermanı, Kulaç kulaç geçtim nice ummânı,

Tek atışla nefs denilen düşmanı; Vurmayı öğrendim, erdim huzura.

Gökyüzü gülümser hoş bir kubbeyle, Mâsivâ kandırır; mal, mülk, rütbeyle,

İş işten geçmeden nasûh tevbeyle; Durmayı öğrendim, erdim huzura.

«İnsan… İnsan…» derler, ne zor insanlık, Dışı içine zıt, adı nâdanlık,
Yüreğime aşk yurdundan sultanlık; Vermeyi öğrendim, erdim huzura.

Satarak dünyanın saltanatını, Ritminden anlarım aşk saatını,
İftar sevinciyle sabır atını; Sürmeyi öğrendim, erdim huzura.

Tükenince dizlerimin mecâli, Gözümü kör etti hasret melâli,
Yâre ulaştıran nice hayâli, Kurmayı öğrendim, erdim huzura.