“Ben… Filozof da seni biliyor. Materyalisti, sosyalisti… Her insan senin varlığını aslında kabul ediyor. Bir şeyler isteyip dilemiştir belki senden. Kabulünü beklemiştir, sonra varlığını inkâra doğru yürümüştür.
Benim onlardan bir farkım var mı? Kalmadı. Varlığını biliyorum, hissediyorum. Sorguluyor, duraklıyorum. Kitapların arasında seni arıyorum. Oysaki sen bize şah damarımızdan çok çok daha yakınsın.
Gaflete düştüm, sıyrılamıyorum. Dalaletteyim, hıyanete uğradım, gece gündüz yürüyorum. Sen Leyla’sın seni anlayana, bütün âleme, bütün kâinata.
Bana Mecnun olmayı öğret. Yolunda yürümeyi, sana doğru koşmayı öğret. Verdiğini paylaşmayı, tebessüm edip gülücükler dağıtmayı, emri marufunu yerine getirmeyi nasip et. Biliyorum sen Leyla’sın seni anlayana, sana koşana, sana yürüyene, seni hatırlayana…
Sen Celal’sin, sen Merhamet’sin. Sen aslında gözlerimden düşen bir damlasın. O kadar kıymetlisin ki, bir lokma ekmeği bize verirken, o suyu yudumlarken perdenin arkasına bakmak istiyorum. ‘Nasıl icat oldu?’ değil, ‘Nasıl yaratıldı?’ diye görmek istiyorum.
Benim ne haddime, kul olamamışken İbrahim gibi ‘Ya Rabbi, bana nasıl öldürdüğünü, nasıl yarattığını göster’ demek? Onun ona seslenerek bir misalle, bir örnekle… Ve perdenin diğer tarafını hala göremedik. Göreceğimiz bir nokta var elbet, biliyorum.
Bir hırçınlık düşmüş, dalgalar üstüme geliyor. Biliyorum ki sen, sana sığınana bir Leyla’sın. Bana Mecnun olmayı öğret. Öğret ki cehennem ateşinden beni kurtar.
Biliyorum sen o kadar merhametlisin ki, ‘Geniş’ diyemiyorum, sonsuz olan merhametinle bizleri kuşat. Sen istemezsin bir kulunun cehennemde yanmasını.
Geceyi üstüme örtü yaptın, yıldızlar hayallerim oldu, ay ise rüyalarım… Süslüyor bir şefkat gibi merhametin. Çünkü sen Leyla’sın seni sevende, seni anlayanda… Bana ve bizlere Mecnunluğu öğret. Teşekkür ederim.”