“Hadi ordan” diyor, “Nasıl olsa bir şey olmaz.” Hep “bir şey olmaz”larla yürüyoruz. Vücudumuza dolaşıp duruyor, Elimizle gösteremeyiz ki şeytanı.
Ve adam bir daha söylüyor: “Hadi ordan” diyor, “Boş ver.” “Bu haram, bu haram…” Kendi kendini avutup duruyor. Şöyle bir baksa âleme, kendisine her şey helal kılınmış. Her şeyden kastım, her şey değil.
Bulaşmışçasına vücut ve ruh çamurun içinde yüzmeye yüz tutan adam, sıyrılmaya ve doğrulup kalkmaya yeltenmiyor. “O senin, bu benim, nasıl olsa bir gün öleceğim” diyerekten yaşayan, “Boş ver, bu dünyaya da yalnızca ölmeye mi geldik?” diyen adam… “Nasıl olsa öleceğiz” hesap yapmayan, hesabı sorgulamayan bir Müslüman.
“Bir şey olmaz” diyoruz. Gıybet yaparak harama girmişiz, dedikodu yapıyoruz. “Biz sadece eleştiriyoruz” deyip geçiştiriyoruz. “Komşumuzun ne kadar çok malı varmış” dedikodusunu yapıyoruz. Aslını görmeden, iki tane şahit, deliller sunmadan ardından konuşup duruyoruz.
Vücudumuzun her tarafında dolaşıyor. Bu bir şiir değil, iki kelime bir kelam da değil. Arz eder ve kalem kırılır, sonra tabutun içerisinde omuzlarda gidersin. Ardından konuşurlar: “Hep haramla geçirdin vaktini.”
Yalnız bu mudur? Malzemeden çalıp duruyoruz. 24 saatin içinde 1 saat veriliyor ve biz o malzemeden de çalıyoruz. İsyan edercesine duraklayan ve durakta bekleyen, cenaze arabasının geçişini arz eden: “Bir gün bunun içinde ben de olacağım. Acaba dilimi sustursam, yediğime içtiğime dikkat etsem…”
Bakmaya yelteniyoruz. Bir tebessüm gibi, Yusuf gibi kuyudan çıkmaya yelteniyoruz. Züleyha kovalarken ardımıza dönüp bakmak için yelteniyoruz. Kaçmıyoruz doğrudan. “Acaba bunu nasıl hayatıma aktarırım?” diyerekten…
Kitabın sayfaları açılıyor, bizden bahsediyor. Amel defterime acaba bu karmakarışık yazılar birbirine girmiş, ömür telakkilerden giderken… Ne olur bir parça dikkat etsek hayatın her anına? İçtiğimiz suya şöyle bir kerecik baksak da kendimizi görsek? Sıyrılsak, gözlerimize bir perde çekip dudaklarımızı sustursak… Belki haramdan bir parça da olsa kurtulmanın ehemmiyeti içerisinde oluruz.
Ya Rabbi! Ruhumuz ve bedenimiz çamura belendi. Artık yağmurları üstümüzde yağdır Sana doğru gelirken bu arınma vaktinde.