Acep insan-ı kamil ki bulunmaz nam ile şânı
Bu akl-ı cüz ile idrak ne mümkündür o zî-şânı
Kitaplardan okunmakla nasıl tatmin olur kalpler
Ki bunca ehl-i zâhirler okur, bilmez o sultanı
Onu bilmek, onu görmek, onu bulmak ne mümkündür
Heman bahşayiş-i Hak’tır açan ol vech-i tâbânı
Hidayetle ona teslim olan sâlik içer tesnîm
Gider cehli, bulur temkîn, dem-â-dem artar irfânı
O “Er-rahman ale’l-arş’i-steva”, hem nokta-i kübrâ
Bu âlem nokta-i suğra-dürür, derk et o cânânı
Ayan, gizli bütün eşya onun âzâ, kuvâsıdır
Başı arştır, ayağı ferş muhit olmuş bu ekvânı
Zefiriyle olur zâhir avâlimde mezâhir hep
Şehikıyle olur bâtın, budur enfâs-ı rahmanı
Ne mutlu ol başa devlet kuşu konmuş bu âlemde
Bu bir nasr-ı aziz-i Hak, cihan-ı can hayranı
Bu FÂNÎ canını verdi, Aziz sultanına erdi
Tükendi kalmadı derdi bilince sırr-ı Sübhân’ı