Ses, yalnız ve yalnız çocukların bedeninde ve yüreğinde kaybolmaz. Bu ses, savaşın sesi, barışın sessizliğidir. Filistin’li çocukların sesi ve sessizliğidir. O çocuklar, savaş yetimi, barış öksüzüdürler Filistin’de. Gülüşlerinde savaşın silinmez izini de taşıyarak ellerinde uçurtma yerine kaldırım taşlarıyla dev misali tankların önünde durmaktadırlar.
Çektiği ve çekeceği acıları dünyanın en değerli elmasıyla ölçülmeyecek gülüşüne gömmüş, asla vazgeçemeyeceği bir oyunun düşünde anayurtlarının adresini aramaktadırlar.
Neler görür uykusunda o çocuklar? Neler düşer uykusuzluklarının uçurumuna? O çocuklar, Filistin’in çocuklarıdır. Sabahın kapısını bekler, akşamın penceresini açar gibi, her gün ve her gece ölümün menzilinde duran çocuklardır.
Beklerler, sabahın ve akşamın kapı önünde. Barış bir damla su olsun yağsın diye gülüşlerine, bir çakıl taşı olsun düşsün diye uykularına.
Gökyüzü oyunlarının ebesi olsun diye, yeryüzü konsun diye düşlerinin kanatlarına.
Ama ölüm, bir üvey kardeş olarak yazdırır adını künyelerine.
Çocukluklarının bir kardeşi de ölümdür bu yüzden, Filistinli çocuklardır onlar.