Ben bir ‘aceb derde düşdüm derdim bana dermân yeter
Nefsim müselmân etmeğe tevhîd bana burhân yeter

Yeri göğü yaratmadan el-ân sırdan cevâb budur
Dört kitâbın buyurduğu ma’nâ bana Kur`ân yeter

İsmi dilimden gönlüme irdi cânım söyler bunu
Ben istemem gayrısını vechi bana burhân yeter

Hidâyetdir bildim anı şübhem yokdur sordum halka
Doğru yoldan çıkarmağa nefsim bana şeytân yeter

Kimse hâlin söylemezin vicdânımdan gelir cevâb
Hakk’ı dilimden komağa dünyâ bana düşmân yeter

“Lâ” demezsen bu tevhîde ayne’l-yakîn hakka’l-yakîn
Hakdan nâ-hakkı bilmeğe gel gör bana ‘irfân yeter

Ben Şeytân’dan gam yemezin gönlüm Hakk’ın zâtındadır
Dost zâtının muhabbeti sâfî bana îmân yeter

‘Aşkın haberi sırrının bir harfidir şerh itdiğim
Hakk’dan gayrı söylediğim kardaş bana yalan yeter

Vâhib Ümmî ‘aşk sırrının kemâline irmez ‘akıl
Söylediğim ma’rifetin zevki bana handân yeter