“Cevher araz olsun benden Zâtın münezzeh cümleden
Ettin zuhur her zerreden Sensin görünen dem-bedem.
Her zereden oldun iyân Çün zerre zâhirsin nihân,
Bu sırra vâkıf olmayan Gâfil çeker der-ü elem.
Nakşeyledin nîce suver Â’lâ-vü ednâ hayr-ü şer
Kıldın temâşa ser-teser İnsânı tâ buldun etem.
İnsânı mazhar zâtına Kıldın dahi âyâtına,
Bakdın anın mir’âtına Düzdün o dem levh-ü kalem.
“İnnî Ena-llâh” sırırnı Vâkıf olan insân kani,
Her zerre nâtıktır anı Hem ol dürür sâhib alem.
Hulûsiye kıldın nazar Tâ gördü hep senden eser,
Yoktur eser hep nûr-i fer Nûrun dürür her bir ni-am.
Dâne dâne görünen hal’mi yâ vahdet sırrı mı,
Lâle lâle kızaran haddin mi yâ mercân mıdır.)