Ger ‘inâyet ide ol Rabbü’l-enâm
Mu’cizâtından diyem mu’ciz kelâm
Söz benân ile diyem şakku’l-kamer
Şehd ü sükkerden dahi şîrîn eser
Hastalar sağ ola mevtâ dirile
Göre a’mâlar u gamlılar güle
Nutk ide sıdkına ahcâr u şecer
Ver açma hem şehâdetden haber
Mu’cizâtına anın yokdur ‘idâd
Söz öküş ger dine tâ yevme’t-tenâd
Diyelim tâ kim denizden katresin
Bilesin tâ kim zükâdan zerresin
‘Âşık isen tâ ki arta iştiyâk
Diyesin hem dembedem eyne’t-telâk
Hazret-i Kur’ân’dır evvel mu’cize
Dinle benden kim diyem anı size
Lafz ü ma’nâda nihâyetdir nizâm
Kadrini bildiler erbâb-ı kelâm
Nâzil oldu çünkü “ardu eble’î”
İmrü’l-Kays didi yâ ard eble’î
Seb’asın kendi eliyle indirüp
Terk-i evtân irdi gayretden durup
Çünkü ta’na bulmadılar pes mecâl
Ser-fürû’ itdi kamusu lâ-mahâl
İns ü cinden evvelîn ü âhirîn
Cem’ ola ger ‘âlimîn ü câhilîn
Mislini ityâna kâdir olmaya
Buna hasm olan cihânda gülmeye
Buldu Kur’ân’dan şifâ nice marâz
Hasta oldu lîk ehl-i i’tirâz
Hükmüne baş eğmeyen bî-ser olur
Bunu ta’zîm etmeyen ebter olur
Anlayup yolunda baş koyan gedâ
Oldular iki cihânda muktedâ
Bilmeyen Kur’ân’ı oldular muhân
Bu ‘ayândır leyse muhtâcü’l-beyân
Tâ kıyâmet bâkîdir bu mu’cize
Lutf-ı Hakk’dır kim verilmişdir bize
Rabbenâ yâ Rabbenâ yâ Rabbenâ
Bizi Kur’ân’dan ayırma ihdinâ