Vâr idi bir zamân bir merd-i câhil
Me’âd u mebde’inden hayli zâhil

Umûr-ı dünyâya meşgûl idi ol
Bekâ emrinde hoş ma’zûl idi ol

Tezekkür kapısın ol eyleyip sed
Emel bâbını açmışdı müebbed

Ona iklîm-i küfrün armağanı
Amânîden gelirdi şâdumânı

Gelirdi ol kapıdan mevc-ber-mevc
Şeyâtîn leşker ile fevc-ber-fevc

Edüpdü kalbini kârbân-sarây ol
Bulupdu cünd-i şeytânî ona yol

Konup göçmekde idi cünd-i şeytân
Yolun kesmişdi ondan cünd-i Rahmân

Bu hâl ile iderdi kesb-i dünyâ
Dilinden dûr olupdu yâd-ı ‘ukbâ

Meges gibi demezdi pâk ü nâ-pâk
Konar her cîfeye gördükde bî-bâk

Seg-i nefsin salıp bâzâr-ı hırsa
Olupdu mübtelâ âzâr-ı hırsa

Ciğer cenginde pür-kavgâ idi ol
Bu bâzâr içre bir rüsvâ idi ol

Bu kesb ile çoğaldı çünki mâli
Dimâğı buldu ondan ihtilâli

Ki seçmez oldu hîç hıll ü harâmı
Olup bâzâr içinde bir harâmî

Göçüp kalbinden onun nûr-ı îmân
Konupdu yerine zulmât-ı Şeytân

Emel bâbında açılmışdı çün yol
Denî sevdâya düşdü anda mahzûl

Seg-i bâzâr olup ol merd-i bî-hûş
Hemân kuyruk salar dünyâ dise üş

Dimâğından uçup lezzât-ı tâ’at
Ne cum’a meyli kaldı ne cemâ’at

Çü islâm göçdü hâlî kaldı meydân
Konar yerine ol dem cünd-i Şeytân

Harîm-i dilde çünki kondu gaddâr
Metâ’-ı dîni gâret itdi yek bâr

Takup zencîr-i şehevâtı kuvâya
Esîr oldu bu dem nefs-i hevâya

Çü fırsat buldu ol İblîs-i hannâs
İder kalbini vesvâs ile is pas

Nasîhat sûretinde didi bâtıl
Ki ey ırgâd-ı vâris olma gâfil

Bu zahmetlerle cem itdin çü mâli
Ecel irse n’olur anla meâli

Anı tâlân ider ol dem akârib
Olur her birisi sana akârib

Yürü var ‘ıyş u nûş eyle müdâmî
Bu kesbinden alagör bâri kâmı

Değil bâkî çü hengâm-ı civânî
Ganîmet bil elindeyken sen anı

Geçirme fırsatın vaktini nâgâh
Ki tâ itmeyesin feryâd ile âh

Vefâ itmezse mâlin olma ma’lûl
Yine kesb idesin âsân durur ol

Bu nev’a türrehâtı itdi ilkâ
Kabûl itdi anı ol nefs-i eşkâ

Bunu fehm itmedi işbu fütâde
Ki dünyâ zuhr ola dârü’l-bekâda

Bu niyyetle alır pes nice gılmân
Ki dîn yağma ider her biri fettân

Tetebbu eyleyip dâr u diyârı
Alır hasnâlarından çok cevâri

Kimin sâzende itdi kimi rakkâs
Nukûd-ı dînine her biri nakkâs

Katına cem’ olup bir nice füssâk
Mülevvesler kamusu ehl-i gassâk

Tutup bu nushunu Şeytân’ın ol gûl
Bu dem fısk u fücûra oldu meşgûl

Gehî gılmân ile lu’b u hevâda
Savurdu hırmen-i ömrünü bâda

Cevâr ile gehî zevk u neşâtı
Sürerdi unutup râh-ı sedâdı

Olurdu rûz u şebde bâde-peymâ
Dökerdi kânını hayfâ vü hayfâ

Gehî sekrân olurdu gâhî hayrân
Hevâsından değildi hâlî bir ân

Kaçan ayık ola ol merd-i meftûn
Olurdu nerd ü şatranc ile mağbûn

Hevâ ile geçip subh u mesâsı
Cenâb-ı Hakk’a itmezdi misâsı

Boyanup cümleten reng-i fücûra
Olupdu zümre-i Şeytân’a suhre

Necâset çâhına düşmüşdü ma’yûb
Televvüsle tamâm olmuşdu mekrûb

Bu hâlât üzre bir gün halvetinde
Safâ vü zevk iderdi sıhhatinde

Hemân dem işbu demdir diye nâdân
Edüpdü sînesin şevk ile ‘uryân

Safâdan sığmaz idi cânı cisme
Şetâretler iderdi işbu resme

Ecel peyki erişip anda nâgâh
Girîbânın tutar pes hâh u nâ-hâh

Didi bildin mi ben kimem beyân it
Didi hiç bilmedim lutf it ‘ayân it

Didi Azrâilem ey merd-i gâfil
Hudâ vü hizmetinden şöyle zâhil

Çü geldim kabz idem rûh-ı habîsin
Bu levhden hakk idem şahs-ı hasîsin

Hevâ nat’ında sürdün nice gün at
Demidir kim idem bu lu’bla şah mât

Bu lezzâtından eyleyem seni dûr
Ola şehevât-ı fânî sana pür-şûr

İşitdi nâm-ı Azrâîl’i ol merd
Ödü sındı feza’dan oldu rû zerd

Düşüp endâmına lerze tamâmet
O sâ’at kopdu başına kıyâmet

Hemândem dar olur tâc u metâ’ı
Safâsı ref’ olup geldi sudâ’ı

Şarâb-ı şerr olup sükr-i memâtı
Gözüne hâb ider rûz-i hayâtı

Ona hâr oldu ol dem hâl-i gılmân
Sinân-ı ta’n olup çeşminde müjgân

Dehânı telh olup şîrîn şarâbı
Virir zehr-i helâhilden cevâbı

Ona şîven olup âvâz-ı sâzı
Musîbetden açar perde hicâzî

Terâne yerine feryâda başlar
Koyup kârın yeni bünyâda başlar

Olur hande yerine girye ceyhûn
Safâ yerine kalbi gamla meşhûn

Bırakup nâzı envâ’-ı niyâza
Düşer almaz velî kimse piyâza

Tevâzu’ rûyini kor hâk-i ‘acze
Tezelzül birle dir merd-i ‘azîze

Ki ey kudsîler içre pür-mehâbet
Keremden bana vir bir hafta mühlet

Müşevveş işlerim tashîh idem tâ
Koyam Hakk yoluna ben dahi bir pâ

Tutam takvâ yolunu hemçü ebrâr
Katıma gelmeye bir dahi eşrâr

Yakîni fehm idüp gitdi gümânım
Henüz fehm eyledim sûd u ziyânım

Uyandım hâb-ı gafletden uyandım
Velî nâr-ı nedâmet birle yandım

Bu minvâl üzre gerçi itdi lâbe
Velî Azrâîl almadı hesâba

Der ey nâdân u ahmak bülh-i nâkâm
Bu a’zârın yeri yok geçdi hengâm

Müfîd olmaz bu esnâda nedâmet
Demidir viresin şimdi emânet

Ki ben kâdir miyim te’hîre heyhât
Sana mühlet verilmez fât-mâ-fât

Tutupdun nush-ı şeytânî derûnu
Olup bir merd-i mel’ûnun zebûnu

İşitmedindi hîç pend-i Hudâ’yı
Ki Kur’ân içre itmişdi edâyı

اِنَّمَٓا اَمْوَالُكُمْ وَاَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌۜ

وَلَا تَنْسَ نَص۪يبَكَ مِنَ الدُّنْيَا

Kulak hem tutmadın nush-ı Resûl’e
İdinmedin anı ol dem vesîle

Bu dem kim dinleye beyhûde özrü
Ki sen sana edüpsün işbu gadri

İşitdi çün hitâb-ı pür-itâbı
Perîşân oldu hâli gitdi tâbı

Vücûdu hırmenine düşdü âteş
Telehhüs itdi miskîn onda segveş

Yine didi tazarru’la o nâdân
Doludur sîm ü zerle nice himyân

Dahi esb ile ester sad tavîle
Nefâis emti’a hem böyle böyle

Sana bu cümleyi idem teberru
Eğer bir gün kabûl itsen tazarru

Bu beyhûde söze itmeyip ısgâ
Yapışdı unf ile teng oldu dünyâ

Tenezzül eyleyip bu merd-i mihnet
Dedi bir sâ’at için bâri mühlet

Bu def’a vermeyüp hergiz amânı
Yapışdı kahr ile almağa cânı

Didi hasretle ol miskîn-i pür-zâr
Ne kem kâlâ imiş dünyâ-yı gaddâr

Ki virdim virmedi mahsûl-i ömrü
Kesâda düşdü hîç olmadı kadri

Ne kıymetli imiş enfâs-ı insân
Ki ‘âlem kıymet olmaz ger ola ân

Dirîgâ hasretâ ömr-i ‘azîzi
Hevâya virenin var mı temîzi

Ki ömrüm Yûsuf’un esmân-ı bahse
Satup irdim bu dem hüsrân-ı bahse

Cehâlet destiyle ömr-i girânı
Bu nâr-ı şehvete yakmışam anı

Dahi mahsûl-i cânı bu fütâde
Savurmuşum yele râh-ı fenâda

Kilîm-i dînimi hayfâ vü heyhât
Aparmış bilmedim bu seyl-i şehevât

Diyüp cânını teslîm itdi nâkâm
Budur gâfillere mahsûl-i encâm

Hâr-ı lengîne tahmîl itdi evzâr
Yüzü kara tehî-dest ü işi zâr

Yöneldi Hazret-i Kahhâr’a cebrî
Metâ’ı bunda kaldı gitdi cimri