Yâ Rab niçe bir nefsim ider zulm ile tuğyân
Yâ Rab kapuna geldi umup ‘afv ile gufrân

Yâ Rab kademin basmadı ol râh-ı rızâna
İllâ ki ‛adedsiz idüben cürm ile ‘isyân

Yâ Rab değil ol zâtına mahfî ne kim itdi
Beyhûde hevâ ile hemen sehv ile nisyân

Yâ Rab kaçan ol emrine lâyık ‘amel eyler
Kim hâl-i hatâ ile kamu olmada noksân

Yâ Rab ne kadar emre muhâlif iş idüpdür
İtmezdi bu dem olsa eğer dahi o Hâmân

Yâ Rab ne ki var cümleden artırdı günâhın
Ol itdiğini binde birin itmedi Şeytân

Yâ Rab bu cihân içre Âdem’den berü bu dem
Ol eylediğin eylememiş ola bir insân

Yâ Rab ne diyem cinle peri itmedi bir dem
İtdiklerini eyleyemez değmede hayvân

Yâ Rab o kadar itdi tecâvüz ki bilirsin
Hadden berüdür vasfına yokdur diyem imkân

Yâ Rab idesin ‘adli eğer kim bize yarın
Bî-şübhe olur meskenimiz âteş-i nîrân

Yâ Rab umarız fazlın ile rahmeti dâim
Kim birliğine eylemişiz sıdk ile îmân

Yâ Rab yüzümüz her ne kadar kara olursa
Lutf eyle bize hâlimize gülmeye düşmân

Yâ Rab ola mı sana revâ mu’terifinin
‘Afv itmeyesin cürmünü kim ola firâvân

Yâ Rab çü senin oldu bu dem külliden artuk
Her ferde gümân olmaya ol rahmetin alan

Yâ Rab ola mı eksik ‘aceb rahmetin âbı
Mücrimlerine harc idesin sen anı her ân

Yâ Rab olımaz katre kadar cümle günâhı
Ger nisbet idem mağfirete ol durur ‘ummân

Yâ Rab sana hoş eylemişiz cümle tevekkül
Her dem dileriz eyleyesin bizlere ihsân

Yâ Rab bilemem didi bu Dervîş olan Ahmed
Gurbî miyem âyâ bana sen di ulu Yezdân