İster isen ma’rifette olasın âli‐cenâb
Ehl‐i irfan eşiğinde yüzünü eyle turab

Çok da verme kendini dünyâya bir dem çek elin
Döndüremezsin beğim katî ağırdır bu dolap

Bu harabı niceler çalıştı ma’mur etmeğe
Bir yanın ta’mir ederken bir yanı oldu harap

Çok seğirtti gaflet ehli bu serâbı su sanıp
Bulmadılar hiç biri bu sahrada bir katre âb

Bir zaman yüz verme dünya ehline uzlette ol
Akl u fikrin bir yere cem’et yüzüne çek nikab

Göz kulak dil kapıların bağla muhkem bir zaman
Ola kim Hakk‐dan yana gönlünden ola feth‐i bâb

Gel ölümden kurtulam dersen yürü var âşık ol
Döne döne aşk oduyle cism ü cânı kıl kebap

Gir bu derd meyhânesine koma elden kadehi
Hiç yürek kanından özge âşığa yoktur şarap

Himmetin dâim bu olsun kim Hakk’ı anlayasın
Hakk’ı bilmekten yeğ olmaz iki âlemde sevap

Gel azâb‐ı âhiretten bulmak istersen halâs
Arif ol ki cehl odundan çıkar cümle azap

Bu Niyâzî kendinden demez bu sözü ey oğul
Hep anı söyler duyarsın gökten inen dört kitâb