Hamd-i lâ-yuhsâ Hudâ’nın şânına mutlak sezâ
Sâni-i tekvîn O’dur îcâdına yok intihâ

Hem senâ-yi âferîn olsun o zâta bî-aded
Kullarına fazl u ihsân eylemiş kim lâ-yuâd

Nev’-i insânı husûsâ gayrıdan kılmış şerîf
“Ahsen-i takvîm” ile öğmüş yaratmış hem zarîf

Nüsha-i insânda kılmış âlem-i kübrâyı cem‘
Zâtını tevhîd için vermiş ona hem nutk u fem

Şâir-i gâfil nizâm-ı nazmı kılmışken vebâl
Ârif-i billâha kılmış şi’r ü nazmı Hak helâl

Âlem-i farkda ne hoşdur dilberin vechinde hâl
Âlem-i tevhîdde kim var levn ü sûret bir hayâl

Cümle eşyâ bir cemâlin mazharı düşmüş meğer
Ânın içün rûz u şeb ay gün felek durmaz döner

Bir tecellî mazharı âlemler etmiş âşikâr
Bilmezem hâb mı hayâl mi yâ nedir bu rûzigâr

Aşk ile kılmış kimin âşık kimin ma‘şûk-i râz
Âşıka yanmak yakılmak ma’şûkun elinde nâz

Her sıfattan görünen ol gören oldur bî-gümân
Vech-i dilber ziyneti, hem âh u zâr-ı âşıkân

“Kulhü va’llâhü ahad”, “âmentü billâhi’s-samed”
Doğmadı doğurmadı şânında yok “kufven ahad”

Bâ-husûs ol masdar-ı âlem Muhammed Mustafâ
Mersad-ı Hak’dır cemâl-i nûr-ı pâk-i pür-ziyâ

Şânını “Levlâk” okur hem medh eder Bârî-Hûdâ
Bûsitân-ı âlem anınla bulur neşv ü nemâ

Mazhar-ı Hak’dır vücûdu Rahmeten-li’l-âlemîn
Vech-i nûrundan bezetmiş yârim etmiş nâzenîn

Rûhuna yâ Rab salât et, cismine bî-had selâm
Ez-ezel âbâd-ı dünyâ tâ ilâ yevm-il kıyâm.

Vâlideyn-i Ehl-i Beyt amm-i selâse ibn-i amm
Çâr-yâr-ı sâdıka, ashâba hem küllü’l-ümem

Nefsini bilmekden âcizken Kemâlî bi-ta‘ab
Medhi-hân olmuş “hüda-Peygamberi” gâyet aceb