Kim ki aşkın dârına berdâr olur,
Cümle uşşâk içre ol serdâr olur.

Bunda uşşâkı yakan od âkibet,
Nâr‐ı İbrahim gibi gülzâr olur.

Bunda ağyâr kesretinden kurtulan,
Vahdet illerinde vâsl‐ı yâr olur.

Korkma Tâmudan eğer âşık isen,
Bülbül olanın yeri gülzâr olur.

Cennet‐i irfâna dâhil olanın,
Kande baksa gördüğü didâr olur.

Gözsüz olanlar o yüzü göremez,
Anı gören hep “ulül‐ebsâr“ olur.

Dünyânın lezzetine aldanma kim,
Bir gün ola cümle zehr‐i mâr olur.

Sen gerekse ol cihânda pâdişâh,
Bir beş on günde o târümâr olur.

Tâc‐ü tahtı kulluğuna ol şehin,
Verir isen devletin tekrâr olur.

Ger kabul oldunsa şâh oldun ebed,
Kande böyle assılı bazâr olur.

İllâ tâc‐u taht’a olmaz vasl‐ı yâr,
Âdet oldur ana cân işâr olur.

Kim ki kendin yoğ ederse, Mısriyâ,
Yokluğun tâ gâyetinde vâr olur.