Güneşin ışığını bilir misin sen? O kadındır işte. Sevdamızda beyaz bir çiçek gibidir o, mavi bir ışık gibi… Hani el deyince bozulan, gölge düşünce küsen… Böyle karar kılınmış ezelden, böyle yazılmış emanet kaderi. Güneşin gözyaşlarını silebilir misin sen?
Bereket fidanları süslü bahçelerde büyür, işte o kadındır. Serer ayaklarımıza mutluluğu, gülüşünde papatyalar açar. O evrenin başıdır, hayat yüklüdür. Bütün güzelliklerin kafiyesidir o. En kara akşamlarda bahtımıza doğan en parlak yıldızdır o. Yıldızsız yolunu bulabilir misin sen?
Karları toprak eden, yeşili yaprak eden odur. Hanım da hanımcık da, sevgili de sultan da odur. Hangi kara gecede, hangi kurşuni gecede onu silebilmiştir? Hangi çiçekte onu hatırlatan mavi gecelerde, hangi şarkıyı birlikte söylemiştiniz söyle, o şarkıyı unutabilir misin sen?
Kaç kere “Yıldızların bile gözünden kaçırıp yüreğim evimdir” dedin? Peri masalları vadettiğini ne çabuk unuttun… O yeminler, o sözler ne de erken unutuldu? O hallerin, rüyaların, güzelliklerin içine yalanları utanmadan katabilir misin sen?
Hecelerin koşuştuğu sayfalarına kaç hareli ağıtlar yazdığını, kaç tatlı söz buluşturup gökteki yıldızlardan bir demet sunduğunu… Şimdi ufacık bir özrü sunmazken sen; Deryalara düştüğünü, Ferhat olup dağları deldiğini, Mecnun olup çölleri geçtiğini ne çabuk, ne çabuk unuttun… Bütün hatıraları yakabilir misin sen?
Ecel akıncıları gelmeden koş; aklını bulandıran zulümleri yıka. Var git tut ellerinden sevdiğini söyle ona sevgini söyle bin kere, yüz bin kere… Yakasına beyaz bir çiçek tak; yaprağı tebessüm, tomurcuğu sevgi olsun. Hasretleri topla, vuslatlara kat. Öp güneşi yanağından, güneşin gözyaşlarını akıtma. Onu bir ömür sevebilirsin sen.