İstanbul’a gelmesen de olur Osman dayı, koca şehir öyle garip ki sorma gitsin. Hani köyde kapıda karşılanır ya misafir, kapılarda ölsen de açan yok burada.
İstanbul’u görmesen de olur Osman dayı, koca binalar öyle yüksek ki sorma gitsin. Hani köyde biri hastalansa haberin olur ya, komşunun adını bile bilmezsin burada.
İstanbul’u bilmesen de olur Osman dayı, koca koca adamlar öyle garip ki sorma gitsin. Hani köyde derdin olsa bir ağlayan bulursun ya, açlıktan ölsen kuru ekmek verenin olmaz burada.
İstanbul’u sevmesen de olur Osman dayı, koca sevdalar öyle yalan ki sorma gitsin. Hani köyde utanırsın ya sevdiğinle göz göze gelmekten; sabah evlenirsin, akşam olur boşanırsın burada.
İstanbul’u sormasan da olur Osman dayı, koca ömür öyle biter ki sorma gitsin. Hani köyde yaşlandıkça baş üstünde tutarlar ya adamı, oğullar babalarını bile tanımaz burada.
İstanbul’da ölmesen de olur Osman dayı, gözyaşları öyle garip ki sorma gitsin. Hani köyde ağıtlar düşer ya ardından; ölür ölmez mal kapışır akraban.
Hani sorar dururdun ya “Koca İstanbul nasıl?” diye… Ne sen sor ne ben anlatayım artık. Şimdi de bakalım Osman dayı, İstanbul mu yoksa köyün mü?