Hep güzeller arasında buldu hüsnün çün revâc,
Cem olup uşşâk bir bir sana eyler ihtiyâc.
Hüsn içinde bu ne şehliktir ki şâhân-ı cihân,
Can verirler yoluna ya kande kaldı taht-ü tâc.
Nice zahmetler çeküp üftâdeler vaslın umup,
Âkibet dermân yerine derdini kıldı ilâç.
Ni’met-i vaslın atâ kılsan nola âşıklara,
Hân-ı fazlından ne gider duysalar ger cümle âç.
Ey Niyâzî iremezsin ölmeyince vuslata
Âdet oldur yâr ilinde cân alurlar hüsne bâc.