Geçen gün bizim çocuk,
Bir koşu eve geldi.
Kapıdan girer girmez,
Sesi birden yükseldi.
****
Dedi ki: “Babacığım,
Az önce bizim parkta,
Toplandı arkadaşlar,
Sohbetin ortasında,
Bana çevrildi başlar.
****
Yine inanç, yine din,
Yine İslâmdı konu;
Nerdeyse varacaktı,
Kavgaya işin sonu.
****
Biri hariç dört kişi,
Karşımda kükrediler;
Câmiye gittim diye
Bana “yobaz” dediler.
****
Dediler ki: Bu çağda
Bağnazlığa yer yokmuş,
Ahlâk masallarına
Hepsinin karnı tokmuş.
****
Baktım ki, her kafadan
Çıkıyordu ayrı ses;
Dedim, kendi kendime,
Konuşmayı burda kes.
****
Lâkin yine irkildim
İçimdeki şüpheden,
Beni kurtarmalısın,
Artık bu vesveseden.
****
Söyler misin.. Boşa mı,
Bu ibâdet, bu çaba?
Sen mi doğru söyledin,
Yoksa onlar mı Baba? ..”
****
Baktım ki uçurumun
Kenarında bizimki,
Gerçekleri bir daha
Tekrarlayıp, dedim ki:
****
Sen bakma çocuğum, o fâsıklara,
O “çağdaş” geçinen münâfıklara.
Onlar ki; ilâhi aşktan fukara;
Neler var, bu koca harmanda neler,
Elbette olacak, çürük tâneler…
****
Hoşgörüye çıktı adı nifâkın,
Hedefi İslâmdır, bu ittifâkın.
Canlı cesetlerden, kendini sakın;
Onlar ki; ne hayâ, ne edep tanır,
Hakk’tan utanmayan, kimden utanır?
****
Gör ki; dillerinde şehvet şarkısı,
Kokuşmuş ahlâki değer yargısı.
Îman yok ki olsun, mahşer kaygısı,
Onlar ki; göz, kulak, gönül mühürlü,
Gaflet mi ararsın, hem türlü türlü…
****
Sen bakma çocuğum, o gâfillere
Şeytanın avukatı, kıvrak dillere.
Sen bakma… Köşeyi dönen ellere,
Bir lokma da olsa, haram yediğin,
Sırçadır.. Kırılır ahlâk dediğin…
****
Dünya safâ değil, imtihan yeri,
Mü’mine müjdedir, alnında teri.
Hakk’a bir borç veren, bin alır geri,
Ancak, Kur’ân yıkar, gaflet bendini,
Geç kalma çocuğum, kurtar kendini!