Ey derd-i yâr olan kişi gör ben kimin mihmânıyam
Ey âh u zâr olan işi derd ehlinin dermânıyam

Gerçi sıfât-ı cism ile benzer bu ten cismi ile
İllâ ki mevc-i ism ile ol Vâhid’in ‘ummânıyam

Kenz-i kelâmullah olan ‘aşk-ı nihânın sırrıdır
Söyler dilim anın gibi ‘irfân u ‘ilmin kânıyam

Harf ü hurûfun haddine irmedi ‘aklım ey zâhid
Bir noktadur anladığım der-hâtır-ı Furkân’ıyam

Bezm-i elestin meyinin mahmûruyam ben her nefes
Evvelde cân mestânedir sanmañ ki ‘aşk-ı fânıyam

Cân u cihânın terkini ol lutf ile kıldı revâ
İsmâil’em Mennân’ımın bayrâmının kurbânıyem

Ef’âline evsâfına uğrar geçer kârbânımız
Bi-hamdillah önden sona tevhîd-i zât insânıyam

Yedi ana dokuz ata on altı neslin aslıyam
On sekiz bin şehrim tamâm cümlesinin ben cânıyam

Havf u recânın havzına nehr-i nihân oldu revân
Kalmadı şekkim zerrece ol Vâhid’in handânıyam

Mısır diyârı mülküme şâh olduğumda sicn olur
Yokdur karârım hergizin ben Yûsuf-ı Ken’ân’ıyam

Şimdiki hâlimden haber soranlara budur sözüm
Tâliblerindir hânesi ‘ummân-ı ‘aşkın kânıyam

Nefsim değil söylediğim rûhum hâlidir didiğim
Bunda gelüp uğradığım ol şâhımın fermânıyam

Görün ‘aşk ile hem-râham terk-i bekâ terk-i câham
Men lâhût-ı mürg-i Şâh’am sanman Ümmî Sinân’ıyam