İnsan, yüce bir varlık, aklı kalbi bir bütün, dağlar kaldıramadı, muhatabı bir yükün.
Muhatabı ilahi, kâinat malikine, inansa, inanmasa, rızkı verilir yine.
Ama insan nisyanda, kıymeti kaim değil, inişler ve çıkışlar, hatt-ı müstakim değil.
İnsanın hizmetinde kâinat ve varidat, hayatı verenindir bütün bu masarıfat.
İhtiyar pek dardır, haşr-i mişvar onun, gurura kapılırsa asıl o zaman sorun.
Acube-i sanatsın, mucize-i kudretsin, vahye muhatap olan, bahadar bir servetsin.
Rabb-i Rahim’im benim, dünyayı hanem yaptı, Ayı ve güneşi de haneme lamba taktı.
Bahar bir deste gül, yaz da sofra-i nimet, hayvanat hizmetkâr, nebatat ise bir ziynet.
Vazifesi insanın, aczi fakrı bilmektir, her bir elin üstünde o kudreti görmektir.
İnsan-ı kâmil olmak, kıymet bilmekle olur, ülfet perdesini açıp manayı harfi bulur.
Andolsun o asra ki, gerçek ziyanda insan, hayırlı amel ile serfiraz olur vicdan.
Gel bir insanlık yapıp insana yar olalım, tüm mahlûkat üstünde yüce makam bulalım.