Niçün ümem girerler teşvişe
hem kavimler iderler bâtıl endîşe
mülûku’l-arz ider muhasara
hem beyler ider müşavere

allah’a adâvet idüp hem kine
ve anun mesih’i üzerine
kalkup elbette onlarla muharebe,
etmek isterler hem mudâraba

dirler ki kovalum bendelerini
üstümüzden atalım iyilerini
ve dahi bazı gayr güft ü gûlar
semâda sakinse onlara güler

rab onları hep mühreye tutar
bâtıl ola hep bu kadar güftâr
çün bî-pervâdır onlardan ol kadir
duya hikmetini her kavm-ı gâdir

o zaman hak ta’âlâ söyleye
hem hiddet ile sert hitâb eyleye
onları gazabı ile şaşıra
medhûş eyleyüp tağları aşıra

diye ki ey kavm nedür tuğyanınız
benden bilsün bunu dört yanınız
ki ben anı padişah nasb eyledim
kudsüm siyon tağı hasb eyledim

pes çün bana oldı bu himâyet
takdir olanı ideyim hikâyet
hak bana didi sensin veledim
ben seni bu günde tevlîd eyledim

dile benden miras ki vereyim
hep inileli münkâd ettireyim
yerin gâyâtını ihsan edeyim
melekler içün zabtı âsân ideyim

onları lâzım olup sögesin
kahr edüp demir çubukla dögesin
çömlekçi sakısın gibi ezesin
tâ kim nizâm u intizâmı düzesin

pes şimdi ey yerin padişahları
âlim olun düzün hak rahları
ve ey eyâletlerin hâkimleri
müteeddiben tutun sakimleri

hak ta’âlâ’ya ibadet idün
takvadan sordı ifade idün
oğlum öpün ana eden bey’at
ki incinmeye ve olmayasız zay’al

hem ki size pek hışm idüp ol hellâk
yol u izlerde olmayasız helâk
ne mutlu ana mütevekkillere
uğramayalar hiç tenkillere