‘Ayn-ı rahmetsin eyâ kân-ı ‘atâ
Ya şefîa’l-müznibîn yâ Mustafâ

Mevlid-i pür-nûrun işbu ‘âlemi
Eylemişdir fi’l-hakîka pür-ziyâ

Sünnet-i zehrâ vü şer’-i enverin
Mihr ü mâhı pür-fürûğdur bî-mirâ

Çün temessük eyleyenler onları
Dîn ü dünyâda bulurlar ihtidâ

Kıl şefâ’at Fevzî-i bî-çâreye
Olmasın dâreynde dûçâr-ı cefâ

Dedi geldi eşref-i sâ’at ü hîn
Oldu o vakt-i vilâdet pek yakîn

Leyletü’l-isneyn Rebîulevvel’in
On ikinci gicesiydi hem bilin

Çok ‘alâmât oldu peyda ol zamân
Eyleyem ez cümle dokuzun beyân

Evvelâ bir çok cemâ’at geldiler
Âsümândan rûy-i arza indiler

Cümlesinin nûr idi hep yüzleri
Es-saâatü ve’s-selâmdı sözleri

Hem getirdi bu cemâ’at üç ‘alem
Etdi yerden nurları def’-i zulem

Ka’be’nin üstünde dikdiler birin
Biri hânemde dikildi onların

Beyt-i Makdis’de dikildi hem biri
İhtirâm’çün Mevlid-i Peygamber’i

Sâniyen indi yakın benden yana
Cümleye dür görünen necm-i semâ

Sâlisen açıldı bâb-ı âsümân
İnsin olsun çün melekler hâdimân

Râbi’an indi evime çok tuyûr
Artdı gâyetle derûnumda sürûr

Zümrüd-i ahdar idi minkarları
Yakût-i ahmerdi bâl ü perleri

Hâmisen ferş etdiler beyne’s-semâ
Sündüs ü dibacla kaplandı semâ

Sâdisen gördüm havada çok ricâl
Ellerinde kâseler dolu zülâl

Ben de yanmışdım susuzlukdan o ân
Aldım içdim birisinden su hemân

Der-‘akab gitdi harâretden cefâ
Oldu kalbim lezzet ile pür-safâ

Sâbi’an kalmış idim tenhâca ben
Kimse yok kim ana söyleyem sühân