Ey Hudâ sana bu nefsimden şikâyet eylerem
Ki uyup İblîs’e itdiler benim hâlimi kem

Şol kadar düşürdüler zill ü hakâret bahrine
Hiç halâik içre yokdur ben gibi bir müttehem

Kalmadı cismimde kuvvet ki idem tâ’at sana
Nice demdir gaflet uykusuna dalup yatıram

Eylerem senden hayâ vasf itmeğe çok zenbimi
Çünki mahlûkât içinde mislimi hiç bilmezem

Hep sana ma’lûm kamu itdiklerim cürm ü hatâ
Sen bilir iken huzûrunda ne lâyık söyleyem

Mağfiret deryâsı evsa’dır zünûbumdan benim
Sen ki gaffâre’z-zünûbsun ben recâmı kesmezem

Her ne mikdâr-ı ‘amel itsem dahi yine senin
Rahmetin ‘indimde ercâdır kamudan ey hakem

Senden özge pâdişâh yok hall ider müşkilleri
Ki varup kapusuna ahvâlimi ‘arz eyleyem

Derdime dermân irişmez senden özge kimseden
Yâreli olsam dahi ağyârına göstermezem

Gitmezem çokdur deyü zenbim kapundan ey kerîm
Böyle bî-‘âr böyle yüzsüz böyle müflis bendenem

Bulmuşam bu kapuda ben bî-hisâb ni’metleri
Bundan evsa’ bundan a’lâ bir kapu yok ki gidem

Ana rahmine düşelden şimdiye dek ni’metin
Eksik olmadı vü hâlâ ni’metin içindeyem

Bâhusûs itdin ‘atâ îmân u ‘irfân ni’metin
Ben dahi her dem seni tevhîd ü temcîd eylerem

Hem içirdin hamr-ı ‘aşkı ben kuluna lutf idüp
Olmuşam kâni’ ana hiç gayrı nesne istemem

Gice gündüz sana Kuddûsî kulun dir yalvarup
Senden ayırma beni ey sâhib-i fazl u kerem