N’idem ben bu gönül ile benim ile bile durmaz
Ma’şûk yüzün gördü meğer öğütleyüp öğün dermez

Tanrı içün ey uslular gönlüm bana alıvirin
Vardı bilişdi dost ile girü bana boyun virmez

Bunun gibi gönül ile niçe dirlik idebilem
Bırakdı yabana beni bir gün gelüp hâlim sormaz

Gönlüm bana yoldaş iken zühd ü tâ’at kılar idim
Yıkıldı bu tertîblerim gönülsüzem elim irmez

Gönül içerü dost ile ben kapuda feryâd u zâr
Bin yıl zârı kılar isem hâlin nedir diyü sormaz

Eydür isem eyâ gönül kanı farîza yâ sünnet
Eydür ki yok teşvîş yime bu sevüye ‘amel irmez

İnileyin eydür isem gel boynunda borç kalmasın
Kakır söğer buşar bana eydür ki ey Hakk’ı görmez

Ağız ağızdan kutludur ola ki sözünüz tuta
Ben yüz bin kez söyler isem sözüm kulağına girmez

Gönlüm dahi cânım dahi el bir itdi şol ikisi
Yüz bin Yûnus’dan ferâgat dost yüzünden gözün ırmaz