Tîr-veş tâ olmayınca râst-rev
Menzil-i maksûda olmazsın girev

İtme meyl-i mâsivâ gel ey fakîr
Anı halk iden ganî Mevlâ’yı sev

‘Âlem-i eflâk sadrındır senin
Anda mer’îdir beyim bir mâh-ı rev

Âteş-i ‘aşk içre kül olmuş durur
Yokdur erbâb-ı fenâda hiç alev

Âdem isen var harîdar olmagıl
Hakkıyâ değmez cihân bir dâne cev