Halk içre bir âyîneyem herkes bakar bir ân görür
Her ne görür kendi yüzün ger vahşı ger yaman görür

Dedi ulular “levnu mâ levnu inâ”dan şübhesiz
Kana boyanmış göz hemîn Nil ü Fırât’ı kan görür

Şol câhil ü nâdânı gör örter Hak’ı inkâr eder
Kâmil olanlar kâmilin her bir sözün bürhân görür

Medh ile zemni âlemin kıymetde bir hardal değil
Har o durur harmânda ol buğdayı kor saman görür

Tutdu rikâbın ârifin nice selâtîn-i evvel
Kâmil olan sultânı gör dervişi ol sultân görür

Dervişi Hak yakmış iken anı yakan sultâna bak
Hammâm içinde dilberi görmez gözü külhân görür

Ol dilberin Mehdî adı sükker durur halka tadı
Mısrî çeker bu mihneti ol râhat-ı Râhman görür